Overvloedig is het wél!

-de bramenoogst in m’n tuin

-de vlinders!

-alle ondergesnoten zakdoeken

En m’n witte gezicht.

Zo, ik was flink ziek zeg afgelopen week. Koorts, hoesten enorm veel snotteren.

Wat een mist in m’n hoofd! Denken lukt nog steeds niet zo goed. Alles is enorm vertraagd. Ik kon niet op woorden komen, alsof m’n spraak ergens achterbleef.

Zo ziek zijn brengt dus ook je leven terug tot veel kleinere proporties. Met focus op dat wat er toe doet.

Het nemen van moment tot moment. Rustig aan. Veel slapen. Wat schrijven. Met lief op de bank (want ook ziek). Toch een dansje in de tuin. Voelen wat er is.

En weet je. Het vertragen brengt me dichtbij mezelf. Die mist, die had ik vroeger veel vaker in m’n hoofd.

Omdat voelen, echt voelen hoe het met mij was, spannend was.

Dit weekend voelde ik het ook weer, een stukje freeze in mezelf dat dan vastloopt. Wat het spannend vindt om contact te blijven maken. En wat zichzelf het liefste wil verstoppen.

Ik neem het waar en breng het in. En voelde het vooral in de dans. Hoe het ook tijd kost om er mee te bewegen. Om er zelf van te houden. Alles wat een beetje klein en verstopperig voelt.

Welkom in de nieuwe vrouwenjaarcirkel thuiskomen in je bekken. Waar ook vastgevroren en allenige meisjes weer mogen smelten, dansen en snotteren.

En ik dans en smelt natuurlijk net zo hard mee. Want voelen, steeds verfijnder voelen in het moment wat er gebeurt in je lijf en bekken en daar uiting aan geven blijft een ongoing en gelaagd proces ook