Net m’n lief Peter Bogers uitgezwaaid op Schiphol. Hij gaat naar Afrika. En ik sluit half november voor 3 weken aan. Om het land, het leven en de mensen te leren kennen waar hij de afgelopen jaren veelvuldig is geweest. Zijn leven daar, ik ben er nieuwsgierig naar. En ook is er verdriet. Afscheid nemen vind ik lastig.
Je weet wanneer de vlucht gaat. Inpakken. Spullen die in koffers verdwijnen. Koffers die naar de gang bewegen. Afscheid nemen, het voelt ook een beetje als een wachtkamer. Of als een bord op tafel die ik het liefste doorschuif naar iemand anders. Als een beetje doodgaan.
En we hebben er de afgelopen dagen ruimte voor gemaakt. Om er mee te zijn. Eens mee te gaan zitten. Wandelen en intiem met mijn en zijn verdriet te zijn. Erover te delen. Ergens voelt het zwaar en als ik erbij blijf voel ik ook heel veel lichtheid rondom mijn hart bewegen.
En ook vragen die in me opkomen te blijven stellen. Vragen die scherp zijn. Om ze niet te parkeren voor over tig weken. Juist nu.
Echt zijn ook als het afscheid nadert. Zodat er niks tussen zit. En we van heel dichtbij, hart aan hart ruimte voor een fysiek afscheid kunnen maken.
Als ik naar de parkeerplaats loop om naar huis te rijden verschijnt er een regenboog! Wat heerlijk. Ik houd van regenbogen. Ze verbinden zon en regen. En hemel en aarde (voegde een lieve vriendin er aan toe).
Emoties bestaan er in alle kleuren van de regenboog. En verdriet is er één van. Welke kleur dat weet ik nog niet.
Laatste klap op manuscript
Landen
Het lijkt zo romantisch
Over veiligheid en onveiligheid
Uit de winterslaap, spelen in de lente
Belichaamde marketing, the way out is in.